Σκέψεις στο μετρό ΙΙ

Σε προσέχουν ή τους προσέχεις;

Είσαι στο δρόμο, είσαι στο μετρό και κρατάς ένα εύθραυστο αντικείμενο.
Τι κάνεις; Προσέχεις μήπως κάποιος σε σπρώξει και σπάσει;
Είσαι σίγουρος ότι κανείς δεν είναι αφηρημένος και θα σε πρόσεξει;
ΠΙστεύεις ότι όλοι θα δουν ένα ευπαθές αντικείμενο που έχει αξία από μόνο του, που έχει αξία για αυτόν που το κρατάει;
Δυστυχώς προσέχεις την αφηρημάδα του κόσμου και προφυλάσσεσαι.
Δυστυχώς ξέρεις ότι κανένας δεν προσέχει τον δίπλα του με νόημα.
Ξέρεις ότι κανείς δεν βλέπει και δεν μετράει τον διπλανό του.
Ζούμε σε μια κοινωνία όπου απλά προφυλάσσουμε τον εαυτό μας από τους γύρω μας.
Κανείς δεν κοιτάει τον άλλο για να δει τι έχει να του πει, τι έχει να του δώσει.
Κανείς δεν θέλει του άλλου τις έννοιες, τις χαρές, τις λύπες.
Όλοι κρυβόμαστε στο καβούκι της προσωπικής μας θαλπωρής.
Δεν φτάνει που αδιαφορούμε για τους δίπλα, αλλά πολλές φορές τους σπρώχνουμε.
Τους σπάσε ότι πιο πολύτιμο για αυτούς.  Τους σπάμε και τα ασήμαντα.
Διότι απλά δεν υπάρχουν...

Για όλους εμάς που ψάχνουμε ανθρώπους και φίλους, για να ζούμε στιγμές όχι σαν τις παραπάνω, αυτό το τραγούδι: