Η Παύση

Πόσες φορές έχεις και έχω κάνει παύση να σκεφτώ ποιοι πράγματι είμαστε; 

Συνέχεια κρίνουμε τους άλλους. Τους αναλύουμε, προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί είπαν κάτι, γιατί έκαναν κάτι άλλο. Με το πέρασμα του χρόνου νοιώθουμε ότι μπορούμε εύκολα να τους καταλάβουμε. Τους κατηγοριοποιούμε και εύκολα τους ταμπελώνουμε. Τα κάνουμε εύκολα είτε διότι έχουμε κουραστεί να αναλύουμε και να μελετάμε τους άλλους, είτε μετά από τόση ανάλυση μπορεί να έχουμε γίνει σοφότεροι. Πότε όμως ήταν η τελευταία φορά που έκανες μια παύση να σε κοιτάξεις; Να σε αναλύσεις; Να αναρωτηθείς για τα δικά σου τερτίπια, τις δικές σου παραξενιές και ομορφιές…Πόσο  σκληρά κρίνεις τους άλλους. Όμως όταν έρχεται η στιγμή να κρίνεις εσένα τότε μαλακώνεις, γλυκαίνεις και είναι έτοιμες οι δικαιολογίες, τα ελαφρυντικά και σου αρέσει να σε μαλαγανίζεις!!! Όταν καταφέρνεις να σε κοιτάξεις στα μάτια πραγματικά, μόνο τότε μεγαλώνεις. Σε στριμώχνεις στην γωνία. Είσαι ολόγυμνος με την δικιά σου αλήθεια, τα δικά σου μυστικά. Και τότε βλέπεις όλα αυτά που κατηγορείς τους άλλους ότι κάνουν…Ναι τα κάνεις και συ…Δεν βλέπεις αυτά που νόμιζες ότι είσαι. Δεν σε βλέπεις να πράττεις πολλά για τα οποία καμαρώνεις ότι είσαι. Δεν… Εως την στιγμή που περνάς και αυτό το σκαλοπάτι. Σου δίνεις δύναμη να προχωρήσεις, να αλλάξεις, να φτιάξεις ότι δεν σου αρέσει. Σου δίνεις ελπίδα και πίστη να κάνεις όλα αυτά που θες.

Είναι τρομακτικό όμως…. 

Μήπως και σε βρει πάλι εδώ η επόμενη παύση...